Het hoofd van de kluizenaars – Abune Gebre Menfes Kidus

"Simon en Aklesia woonden in Nehisa.
Zij waren kinderloos en weenden ongeveer dertig jaar.
Toen de Heilige Drie-eenheid in haar schoot blies,
werd uit hen een rechtvaardige geboren, die zestig leeuwen voor zich had,
door de kracht van zijn God die zonden vergeeft."

Abune Gebre Menfes Kidus, die bekendstaat als het hoofd van de kluizenaars, werd geboren in Boven-Egypte, op een plaats die Nehisa wordt genoemd. Zijn vader Simon en zijn moeder Aklesia waren ongeveer dertig jaar kinderloos geweest. Zijn ouders baden dag en nacht zonder ophouden en smeekten God om hun een kind te schenken. God, die zeer nabij is aan degenen die tot Hem bidden, gaf hun een groot kind.

Toen hij geboren werd, loofde hij God en zei: “Eer aan de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, die mij uit de duisternis naar het licht heeft gebracht.” Toen verscheen de heilige engel Gabriël en zei tegen hen: “Noem dit kind Gebre Menfes Kidus.” Daarna verdween hij. Dit kind werd, anders dan andere kinderen, niet door zijn moeder gedragen en hij dronk niet aan haar borst. Zo bleef hij drie jaar bij zijn ouders.

Toen hij drie jaar oud was, nam de heilige engel Gabriël hem mee naar de hemel. Daar werd hij gezegend door de hand van God en Zijn heiligen. Vervolgens bracht de engel hem naar het klooster van Nob en zette hem bij de ingang neer. Daarna ging hij naar Abba Zemede Berhan, de abt van het klooster, en zei tegen hem: “Vandaag zul je bij jouw ingang een bijzondere gast aantreffen: een kind. Neem hem binnen, voed hem met eerbied op en onderricht hem.”

Abba Zemede Berhan ontving Abune Gebre Menfes Kidus zoals hem was opgedragen. Hij onderwees hem in alle kerkelijke gebruiken, de Psalmen, het Oude Testament en het Nieuwe Testament. Door de genade van God leerde Abune Gebre Menfes Kidus alles in zeer korte tijd en werd hij volledig onderwezen.
Toen Abba Zemede Berhan zijn nederigheid en zijn kennis zag, bracht hij hem naar Abba Abraham, de bisschop van die tijd, zodat hij de rang van het priesterschap kon ontvangen. Ook Abune Gebre Menfes Kidus verrichtte zowel overdag als ’s nachts zijn geestelijke werk met nederigheid en ijver.

De rechtvaardige Abune Gebre Menfes Kidus droeg geen kleding die door mensen was gemaakt. Door de genade die God hem had gegeven, was zijn lichaam bedekt met haar dat uit zijn eigen lichaam groeide. Hij droeg dus geen kleding die door mensenhanden was gemaakt.

Op een dag kwam de heilige engel Gabriël naar Abune Gebre Menfes Kidus en zei tegen hem: “Zoals ik je eerder naar de hemel heb gebracht, kom, want ook nu zal ik je naar de hemel brengen.” Hij omhelsde hem met zijn vleugels en bracht hem voor God. De Heer strekte Zijn hand uit en zegende hem. Hij zei: “Omdat door jouw gebeden veel zielen gered zullen worden, leef afgezonderd van de mensen. Door jouw gebeden zullen blinden en kreupelen genezen worden. Ga daarom naar de woestijn en leef daar met de leeuwen en de luipaarden.”
Abune Gebre Menfes Kidus kreeg van God melk. Hij had zestig leeuwen vóór zich en zestig luipaarden achter zich, die hem volgden en leefden van het voedsel dat hij hun gaf terwijl zij zijn voetstappen volgden.

De rechtvaardige Abune Gebre Menfes Kidus verdroeg de duisternis van de nacht en het geluid van wilde dieren. Hij trok rond in de woestijnen van Egypte en Soedan en verrichtte verschillende wonderen. Nadat hij daar ongeveer driehonderd jaar had gewoond, kwam hij volgens de wil van God, geleid door de heilige engel Gabriël, naar het land van Agazi. Eerst kwam hij in Aksum aan. Daarna ging hij naar Lasta, Debre Roha. Vervolgens zette hij zijn reis voort en kwam hij bij een plaats die “Medre Kebd” werd genoemd, waarna hij verderging naar “Zequala”.
Terwijl hij op deze plaats leefde in vasten, gebed en lofprijzing, werd aan hem geopenbaard dat de mensen die in de omgeving woonden door zonde waren afgedwaald.

De rechtvaardige Abune Gebre Menfes Kidus bad dat deze mensen zich van hun zonden zouden bekeren. Hij herinnerde zich hoe de profeet Mozes voor God, zijn Heer, voor zijn volk had gesmeekt en had gezegd: “O Heer, waarom is Uw toorn ontstoken tegen Uw volk, dat U met grote kracht en met een sterke hand uit het land Egypte hebt geleid? Waarom zouden de Egyptenaren zeggen: ‘Hij heeft hen met slechte bedoelingen uitgeleid, om hen in de bergen te doden en hen van de aarde te vernietigen’? Keer U af van Uw brandende toorn en heb berouw over het kwaad dat U van plan was Uw volk aan te doen…” (Exodus 32:11-14).

Toen Abune Gebre Menfes Kidus dit gebed van Mozes herinnerde, ging hij bij een groot meer staan dat zich op die plaats bevond. Hij bad veertig dagen en veertig nachten tot zijn Schepper. Toen kwam tot hem het woord: “Omdat jij Mijn naam hebt aangeroepen en Mij hebt gesmeekt, geef Ik jou het verbond van barmhartigheid. Het is genoeg voor jou; kom uit de zee.”
Maar Abune Gebre Menfes Kidus bleef nog honderd jaar met zijn hoofd naar beneden gebogen en bad: “Heb medelijden met al die mensen die in Uw naam geloven; dan zal ik naar buiten komen.” Hij verdroeg verschillende beproevingen van de demonen en overwon hen. Daarna kwam de Heer en zei tegen hem: “Op jouw verzoek zal Ik degenen genadig zijn die in Mijn goddelijkheid geloven en in jouw naam wierook, kaarsen en offergaven aan de kerk geven en kerken bouwen.” Toen kwam hij uit de plaats waarin hij ondersteboven verbleef.

Daarna vocht hij ongeveer honderd jaar met Satan. Abune Gebre Menfes Kidus vocht met bliksem, terwijl Satan met een speer vocht. De rechtvaardige doodde iedere dag duizend demonen. Door deze honderd jaar durende strijd brokkelde de berg steeds verder af en werd hij kleiner dan hij daarvoor was. Daarom werd er gezegd: “Wat voor berg is dit nog? Het is geen berg meer, maar een laagland.” Om deze reden wordt de plaats tot op de dag van vandaag “Zequala” genoemd. Onder de mensen is Abune Gebre Menfes Kidus de enige aan wie de bliksem werd gegeven. Onder de engelen is het de heilige engel Gabriël.

Daarna ging hij naar Medre Kebd en verbleef daar zeven jaar op een open vlakte waar hij niet beschermd was tegen de zon en het water. Op deze plaats stond hij als een pilaar rechtop met zijn handen uitgestrekt terwijl hij bad. Satan, die altijd vervloekt is, verscheen toen in de gedaante van een kraai en zei tegen hem: “Ik heb dorst, geef mij te drinken.” Omdat hij zachtmoedig was, keek hij naar de kraai en zei: “Kom, drink.” De kraai stak toen beide ogen van Abune Gebre Menfes Kidus uit en dronk ermee.
Omdat alle gerechtigheid door geduld wordt verkregen, bleef hij, terwijl zijn beide ogen gedurende ongeveer twee weken uitgestoken waren, zonder zijn hoop te verliezen doorgaan met bidden en vasten. Daarna kwamen de engelen, de heilige Michaël en de heilige Gabriël, en zij bliezen over zijn verloren ogen. Zijn ogen werden hersteld zoals ze daarvoor waren. Hij dankte God.

Nadat Abune Gebre Menfes Kidus enige tijd in Medre Kebd had verbleven, reisde hij drie keer naar de heilige plaatsen die zich in Jeruzalem bevinden. Hij bezocht deze heilige plaatsen en keerde terug. Op 27 maart vierde hij de Heilige Liturgie en bracht hij het offer.
Toen hij opnieuw een beproeving aan zijn ogen kreeg, stuurde God de engelen, de heilige Michaël en de heilige Gabriël, naar hem. De heilige engelen zeiden tegen hem: “Ga naar het klooster van Zequala, zodat je jouw vijanden kunt overwinnen.” Daarna verdwenen zij. De rechtvaardige Abune Gebre Menfes Kidus ging vervolgens van Medre Kebd naar het klooster van Zequala.

Toen hij bij de omgeving van de troon van Maria aankwam, zag hij drie oude mannen onder een boom zitten. Zij waren een verschijning van de Heilige Drie-eenheid. Vanwege zijn goede werken werd hem daar het drievoudige en toch één-zijn van de Heilige Drie-eenheid geopenbaard. Hij droeg hen één voor één op zijn rug en begeleidde hen gedurende één mijl. Daarom staat er in de lofzang over Abune Gebre Menfes Kidus:

“De Vader op zijn rug,
de Zoon op zijn rug,
de Heilige Geest op zijn rug,
die hij volgens Zijn verbond droeg;
Gebre Menfes Kidus,
die de Drie Gezichten droeg.”

In totaal verrichtte Abune Gebre Menfes Kidus in het land van Agazi gedurende 262 jaar zeer indrukwekkende wonderen: hij genas zieken en wekte de doden op. Gedurende zijn leven van 562 jaar verdroeg hij vele beproevingen en moeilijkheden en de verleidingen van Satan. Hij ontving van God het verbond van barmhartigheid en voltooide op 5 maart zijn aardse strijd en rustte.

Zoals er gezegd wordt: “De dood van de rechtvaardigen is hun leven.” De heilige engelen namen zijn ziel aan en brachten haar naar het eeuwige leven, waar zij rustte.

“Hun zal Ik in Mijn huis en binnen Mijn muren een naam geven die beter is dan zonen en dochters; een eeuwige naam zal Ik hun geven, die niet zal vergaan.”
Jesaja 56:5

Moge zijn gebed en zijn zegen met ons allen, het christelijke volk, zijn!

Eer aan God, aan Zijn Moeder, de Maagd, en aan Zijn kostbare Kruis. Amen!